EL MANJAR: UN ESTREPITOSO FRACASO

Nos moitos anos que levo utilizando a guía Gourmetour para elexir restaurantes é a primeira vez que me leva a un estrepitoso fracaso. O culpable foi o restaurante El Manjar, na Coruña, un local que figura no terceiro lugar dos mellores restaurantes da Coruña, segundo a última edición da citada guía. Por iso, e como xa estíveramos nos dous primeiros (Casa Pardo e El Refugio) decidín reservar para cear cun matrimonio amigo e fracasei estrepitosamente.
O servizo é pésimo, porque sobre todo o cociñeiro-relacións públicas (creo que tamén é o propietario do singular restaurante) é un maleducado, soberbio e prepotente, que non sabe atender ós clientes, entre os que soen estar o presidente do Deportivo, Lendoiro, e os seus fillos. E á camareira tamén lle chega bastante. Ó mellor é porque este restaurante ten un premio á mellor tortilla española, distinción que me fai partirme de risa, como outras parecidas. Pero para os que lles gusta a tortilla co ovo totalmente líquido, que non é o meu caso, está exquisita. Eu probeina e gustoume o sabor, pero tampouco é para tirar foguetes.
Tamén tomamos berberechos ó allo (nunca os probáramos antes), pementos de Herbón e bacallau ó pil-pil. Estos tres platos estaban ricos e ben preparados, pero de tódolos xeitos non merece a pena ir comer a El Manjar, porque ademáis da mala atención houbo outro detalle penoso: dos platos que aparecían na carta que nos entregaron non tiñan case ningún e, aínda que pareza incrible, a única carne que había (ou eso nos dixeron) era solomillo de boi.
E por si todos estos foran poucos motivos para non volver a El Manjar hai outros dous importantes: é bastante caro (sobre todo a famosa tortilla) e a decoración do local é un desastre.

SOL, SOL, SOL....

Que no hace sol en la Mariña lucense es una mentira. No me extraña que hosteleros y comerciantes denunciasen hace unos días la situación porque las teles han colocado unas nubes en el norte en sus previsiones del tiempo que no cambian casi nunca. Y ayer tuvimos una fantástica tarde de playa, porque abrió después del mediodía y hoy ya llevamos unas cuantas horas de sol y son las dos de la tarde. Sol por lo menos en Ribadeo tenemos y creo que en el resto de la comarca también. Pero la verdad es que si alguien se fía al 100% de las previsiones del tiempo en esta zona no tiene nada que hacer, porque es posible que en el mismo día tengamos sol, niebla, lluvia... un poco de todo. Y además entre un municipio y otro puede variar un montón, me refiero a concellos que están pegados como Barreiros y Ribadeo, porque entre Ribadeo y O Vicedo puede pasar de "tó". Lo mejor que podemos decirles a los turistas es que vengan a dormir fresquitos por la noche, a disfrutar de nuestras fantásticas playas y sobre todo de la gastronomía de la zona. Y repetirán, seguro. De hecho unos amigos de Patri que son de Pontevedra y que estuvieron en Ribadeo el fin de semana pasado se lo pasaron en grande y ya han dicho que repetirán. La ruta lúdico-gastronómica se la hicimos Beni y yo. Por cierto que Beni tiene todavía un montón de comentarios pendientes, a mi me interesan sobre todo los referidos a El Manjar, en A Coruña, y al Japonés de Lugo.

O MIRADOR DE SAN PEDRO: ESPECTACULAR

Tiña algunhas referencias do restaurante que hai no mirador de San Pedro, na Coruña, pero nunca estivera alí. E foi o día no que a Torre de Hercules logrou a distinción de Patrimonio da Humanidade. Enterámonos da boa nova para A Coruña, e para o resto de Galicia, precisamente no restaurante onde estábamos comendo. O motivo era unha voda, na que a familia da noiva sabe moito de gastronomía, de feito son os propietarios de Casa Saqués, un dos mellores sitios para comer platos tradicionais na Coruña, segundo me contaron, porque nunca comín alí, de momento.

Por iso non me sorprendeu que a voda fose espectacular. O restaurante do mirador de San Pedro ten unha ubicación impresionante con unhas estupendas vistas da Coruña e do mar e a decoración e moderna e con gusto. O servizo, polo menos nesta voda, foi moi bon e houbo outros detalles que nos encantaron, como a música dun grupo cubano que amenizou a festa.

E, por suposto, vou contar algo da comida. Para min o mellor foron os aperitivos e iso que só probei dous deles: un exquisito xamón ibérico, que cortaban sen parar tres expertos, e un riquísimo pulpo á feira, que tamén estaban cocendo, picando e sazonando no momento.

Tamén estivo ben a comida, sobre todo o bogavante á plancha, o rape en salsa de gambas, o sorbete de limón e cava e o espectacular e riquísimo postre con dulce, xeado e froitas (como se ve na foto). O que menos me gustou foi a carne, solomillo de porco ibérico, porque para min estaba pouco feita.

A DORADA É UN SEGURO

No restaurante A Dorada do Cantábrico, de Ribadeo, sentímonos case como na casa e ademáis imos sempre coa seguridade de comer productos de calidade ben preparados e con racións abundantes. Por iso levamos alí a Iván, que come bastante menos do que eu imaxinaba e que está un pouco farto de comer fóra casa.
Ese día eu estaba un pouco delicado do intenstino pero aínda así comín ben. Despois de probar de primeiro xamón ibérico e ameixas (impresionantes, como sempre na Dorada) tomei merluza á plancha, que estaba boa. E de postre, flan de ovo, tamén ben feito. E para beber, Mar de Frades, un Rías Baixas que nos gusta moito.
Ese día no comedor da Dorada faltaba Gusi, e notábase a súa ausencia, e na cociña non estaba Miguel e, aínda que pareza mentira, notábase menos.

O TEMPO GUSTA ÓS QUE PROBAN

Estivemos por segunda vez na zona de restaurante do Tempo, en Lugo, nesta ocasión con dúas amigas que ían por primeira vez (Nuria, que celebraba o seu cumpreanos, e María José) e gustoulles.
De primeiro comemos outra vez o surtido de tomates con anchoas e probamos as bolsiñas de froitos de mar, con pataca e mango, que estaba rico, aínda que non hai bolsiñas por ningún lado, nin falta que fan.
De segundo eu tomei bacallau ó pil-pil con tirabeques (creo que foi a primeira vez que comín este producto da horta que se parece ás xudías e os guisantes, pero non é ningunha das dúas cousas) e esparragos trigueiros. Estaba moi bon, porque era bacallau de calidade e tiña o punto exacto de sal que me gusta a min, que evidentemente é nin pouco nin moito.
De postre tomei un milfollas de froitos do bosque, que non estaba mal, pero no Tempo hainos mellores, aínda que non teñen os que poñen na carta.
E de viño, escollín un ribeiro Antonio Montero, que estaba impresionante.
Na sobremesa chegamos a conclusión de que o restaurante Tempo necesita promocionarse porque aínda é moi pouco coñecido e ademáis a imaxen que teñen algúns non responde á realidade. Creo que estes son os principais motivos polos que ten pouco clientela. Ten fama de ser un sitio carísimo, só apto para ricos, o que non é certo. Tampouco é barato, pero en Lugo (capital e provincia) hai moitos restaurantes con prezos máis elevados. Na miña opinión ten unha boa relación calidade-prezo, pero debería abrirse a máis tipo de público, para o que non estaría mal que fixeran xornadas gastronómicas de productos asequibles e que as anunciasen nos medios de comunicación dando a coñecer os prezos. É unha suxerencia.

SIDRERÍA PIPO'S

Aínda que seguimos sin ter o tempo propio do verán, xa empezou a tempada estival nesta zona e nótase a presencia de bastantes turistas e tamén de veraneantes habituais, polo menos en Ribadeo.
Pero o noso verán, polo menos no aspecto gastronómico, empeza tódolos anos con unha visita á Sidrería Pipo's, un establecemento que parece un chiringuito de praia (está casi enriba do areal de Lóngara, en Barreiros) pero que ofrece unha comida propia dun restaurante de primeiro nivel a prezos razonables.
Nesta ocasión fomos a cear e tomamos berberechos ó vapor, calamares fritos e chourizo á sidra. Todo moi rico e abundante e coa magnifica atención que sempre recibimos na Pipo's, incluso esos días nos que está a tope e hai cola para conseguir mesa, que son moitos durante o verán, sobre todo en agosto.
A Pipo's é un sitio que nos encanta, pero ten un defecto: non admiten reservas. Nada é perfecto. Pero polo demáis merece moito a pena.

DEBUT NA PULPERIA MARIO

Ceamos por primeira vez na Pulpería Mario, que agora rexenta Cesáreo Eijo, o último día da feira de Vegadeo. Nos últimos tempos é o establecemento deste tipo máis famoso nesta zona e proba delo é que había cola para cear. Pero non tivemos que esperar moito porque enseguida quedou libre unha mesa para os seis que éramos no grupo.
Por suposto tomamos pulpo e tamén xamón e chourizos cocidos. Estaba todo rico, pero non máis nin menos que noutros establecementos deste tipo. O que si me sorprendeu é que estaba todo moi ben organizado e o servizo foi rapidísimo.
Acabamos a noite tomando unha copa no Veigueiño, local recentemente reformado, que quedou moi ben, e que rexentan os tamén propietarios do Lusco e Fusco, establecemento que está xunto á praia de Reinante e que foi todo un éxito o verán pasado, como comprobamos en varias ocasións.

PERCEBES XIGANTES NO MUIÑO

Recentemente volvimos a cear ó restaurante O Muiño, de Lugo, un establecemento que está enriba do río Miño, tanto que cando hai crecidas inúndase. Xa había bastante tempo que non íamos ó Muiño, un restaurante que hai uns anos frecuentábamos bastante, sobre todo para comer parrilladas de peixe ben preparadas e con moi boa relación calidade-prezo.
Nesta ocasión eu tamén comín peixe, concretamente mero á plancha, que estaba moi bon. Pero antes probamos uns percebes espectáculares, sobre todo polo seu gran tamaño. Son os máis grandes que comín nunca, aínda que si os probei máis sabrosos. De primeiro tamén compartimos uns pementos de padrón e xamón ibérico. Gustounos moito todo e non pagamos demasiado para o que comemos.
O Muiño segue sendo unha referencia na gastronomía tradicional de Lugo pola calidade da comida e tamén polo servizo, agradable e rápido.

VAYA VERANO

Increible, pero cierto. Ayer llovió con intensidad en algunos puntos de la costa de Lugo y hubo inundaciones, por ejemplo, en Foz. Y el chaparrón que acaba de caer en Ribadeo también ha sido bonito. La primavera este año no existió en esta zona y de seguir así no tendremos verano. ¿Qué hemos hecho para merecer esto? Pedimos poco, un poquito de sol y temperaturas agradables. No queremos asarnos como en Lugo, Ourense, Madrid, Andalucía, pero queremos ir a la playa y poner la ropa de esta época. Espero que el tiempo mejore un poco, pensando en varias cosas: el Arde Lucus que empieza hoy en Lugo (y al que no vamos a ir por problema de agenda), las múltiples fiestas de San Pedro que se celebran por la geografía adelante y la boda que tenemos mañana en A Coruña. El acto religioso es en Vilaboa y la comida en el Mirador de San Pedro. Por la noche dejaremos, como dice Beni, los disfraces y nos enfundaremos unos vaqueros y una camiseta y a disfrutar de la nuit coruñesa con Cruz y con Fernando. Igual hasta nos toca celebrar que la Torre de Hércules se convierte en patrimonio de la humanidad. Ojalá.

SAN JUAN

Antes de nada voy a felicitar a todos los amigos que tienen este bonito nombre: Juan y a los que seguro olvidé felicitar en la jornada de ayer. Los festejos dieron comienzo el pasado 23 de junio por la noche. Cenamos en casa de los padres de Beni, una exquisita fideuá de marisco que nos prepararon en el restaurante San Miguel, y después Pepe Mántaras quiso cumplir con la tradición de hacer una pequeña hoguera. Y allí estuvimos un buen rato de conversación con vecinos y entre nosotros recordando anécdotas y arreglando el mundo. Me faltó saltar la hoguera y lavarme ayer la cara con flores como antaño. Todavía recuerdo el recorrido por las hogueras que hacíamos en el barrio de As Gándaras un puñado de amigos. Era toda una tradición. ¡Cuántas cosas podían ocurrir y se podían contar al calor de la hoguera de San Juan! Era el mejor inicio posible del verano. Lo mejor de todo es que las tradiciones no se pierdan y que de una forma u otra festejemos lo que se tercie. Y ayer miércoles, comida de trabajo en el restaurante A Dorada do Cantábrico. Tomamos jamón ibérico y almejas de primero y yo de segundo comí secreto, Beni merluza a la plancha e Iván merluza a la bilbaína. Todo muy rico (como siempre). Solo Beni tomó postre y yo me tomé dos supercafés americanos dobles que me tuvieron con los ojos como platos hasta la una de la mañana. Ni pizca de sueño tuve.

FELIZ CUMPLEAÑOS

Pasamos el fin de semana en Lugo, como casi siempre. Lo dedicamos a comprar para ir lo más guapos posible a la boda que tenemos el próximo fin de semana en A Coruña. La misa será en Vilaboa y la comida en el Mirador de San Pedro, que dicen es uno de los sitios más fashion de la ciudad herculina en la actualidad. La próxima semana podremos contar. Y aprovechamos para ejercer de padrinos con Andrea que preferió ir al parque a bajar por el tobogán y a montarse en el balancín que al circo acuático que había en Lugo estos días. Con dos años, creo que la elección fue la correcta. Y el sábado por la noche nos fuimos de celebración porque Nuria está de cumple esta semana y ya nos tomamos un buen vino y alguna copa el sábado para festejarlo. Nuria nos invitó en el Tempo y la verdad es que todo estaba exquisito. Allí estuvimos, Beni, Mª José, Nuria y yo. La Pepa, por cierto, nos vino toda morena de sus vacaciones en la Costa da Morte, donde se encuentra de nuevo estos días. La semana pasada tuvieron sol siempre, con viento pero sol y aquí en la costa de Lugo estuvimos tirándonos de los pelos hasta el sábado. Hoy el día espectacular. Nuria felicidades ya por adelantado, porque ya sabes que yo para lo de las fechas soy un desastre y siempre te felicito o antes o después del día. Y en esta ocasión ha sido antes.

LA SOLANA (RIBADEO)

O mesmo día que tivemos a desagradable experiencia na Pizzbur de Ribadeo ceamos no restaurante La Solana, tamén da vila ribadense. Foi como pasar da noite ó día. A desculpa para ir a La Solana (un establecemento que cada vez me gusta máis) foi que estaban coas xornadas dos arroces. Na barra probamos tapas de arroz, que estaban moi boas, e despois ceamos calamares fritos, paella de marisco e arroz con pato. De postre tomei un postre de chocolate, do que non lembro o nome pero estaba moi rico. Gustounos todo e non pagamos demasiado para o que comemos.
E acabamos a noite tomando unha copa no Pica, establecemento da rúa San Roque que cada vez está máis de moda, aínda que deberían ter algún pacharán máis que o clásico Zoco (Las Endrinas, por exemplo). É unha suxerencia para os propietarios do Pica, xóvenes e polifacéticos empresarios de éxito en varios campos do mundo dos negocios.

HOSPITAL XERAL DE LUGO

Non vou escribir das pésimas instalacións e do penoso mobiliario do Hospital Xeral de Lugo, que leva así moitísimos anos coa disculpa da próxima apertura do novo hospital, posta en servizo que segue retrasándose. Tampouco vai adicado este comentario á boa atención que presta ós pacientes e acompañántes a maior parte do persoal que traballa no Xeral.
Vou referirme á comida da cafetería do hospital lucense, onde hai un menú do día con dous platos e postre (ou café) por 6,25 euros (0,50 máis polo pan). Pódese elexir entre dous primeiros e outros tantos segundos.
Recementemente comemos dúas veces alí e comprobei que a relación calidade-prezo é moi boa. Un día comín macarróns con carne, pulpo con cachelos e pudin de froitas e o outro tomei menestra de verduras, milanesa con patacas fritas e flan. Gustoume todo e ademais as racións son abundantes.
Entón pregúntome o seguinte: ¿se na cafetería do Hospital Xeral de Lugo poden dar un menú así por 6,75 euros nos outros restaurantes estanse forrando ou que pasa?

PORCO DE MANGALICA

Da experiencia desagradable que tivemos na Pizzbur de Ribadeo xa escribiu Carmen e a min tócame comentar cousas máis positivas, como a última cea (de momento) na Bodega de Pedro, en Lugo.
Comemos un táboa con xamón e varios embutidos de porco de Mangalica (son cochos húngaros que parecen ovellas). O xamón xa o probáramos hai tempo no mesón Lubre, tamén de Lugo, e gústanos bastante, aínda que non tanto como un bon xamón ibérico. Os productos dos porcos de Mangalica están sendo moi promocionados na capital da provincia pero na Mariña aínda non os vin en ningún establecemento. Pasa un pouco o mesmo que cos viños de Amandi.
Na Bodega de Pedro tamén comemos unha tortilla de pataca, que estaba moi rica aínda que o pouco salada, e pementos de padrón. Para rematar tellas de améndoa, rosca de Vilalba e o espectacular licor café que teñen sempre moi frío na Bodega de Pedro e que entra demasiado ben, o que é un auténtico perigo.
Cando xa nos íamos saudamos ó xornalista Alfonso Riveiro e ó locutor, escritor e publicista Marcial González Vigo, que tamén estaban ceando na Bodega de Pedro.